برای همدردی با لحظاتم مینویسم،

برای انچه لحظاتم ازمن میخواهند ونمیتوانم  بدست آورم و برای آنچه خواستند و ازدست دادم

برای دالان تاریک ذهنی که از تردید و تزلزل واژه فرمایان گنگ ماند

وبرای چشمهایی که بر دار خیانت همرزمش برای همیشه  نگران ماند

برای پشیمانی از بی سرانجامی راههای رفته، که هر ثانیه اش تکرار پرسشی بی پاسخ است؛

مینویسم برای لحظه های سلاخی لذت در مسلخ ناکامی عقیده

وبرای تشنج عضلات اعصاب در خاموشی ابدی یک فکر.

برای همدردی با تن پرنیاز تنهایی های یک اندیشه مینویسم؛

برای حبس زندگی درزندان آرمانی جوان، که اکنون

دستان تقیه درمیدان ستیز او را به دار می آویزد.. 

                                                           (قاضی)

                           

ئیمه گـێ تاسه بارتانیم؛

هه روه هه ر شه که‌ت و تامارزوو دینتان.

چۆ چریکه‌ل هام سه‌نگه‌ر ڤه قڵاقیڕان باخه‌ل و سیاتکی ئه‌و‌ر و لیقنی ئاسمان،

هزار هزار چریکه‌ و گوورانی و

باوش باوش گۆڵ هیروو،

پێشکه‌شی ڤه‌ر ڕیت

هاتنت کاوی دا ئاسمان و چۆ روو دا دار و قۆڵه دا کێنی ئاو.

سه‌ر به‌رز و نه‌مر بمینی چۆ کۆو ، سه وز و پڕ هه‌وار چۆ باخ و گۆڵ کۆو...

(آرش افضلی)‌‌

کتاب(چریک زمان) دو جلدی است  که دربرگیرنده زندگینامه و خاطرات کاسترواست

رنج کشیدن در سرزمینی که

در قانونش تعریف جزای هر جرم یکی، و احتمال اجرایش متغییر است.

در آنجا، هیچ تقدیری رقم نمی خورد مگر سرنوشت س ی ا س ی ها،

که نگون بختی همخونان پی نوشت آن است.

و از آن پس،

نگاه های آلوده و زخمهای کهنه ی التیام نیافته است،

که با هر بار شوق زندگی تو را می میرانند...

(قاضی)

"دوستت دارم" را بهای رایگان تمام احساسم می دهم

بعد از تو هیچ کالایی در این بازار

به قیمتش نمی ارزد...

(قاضی)

"مرفهان " تاریخ گرسنگان را می نگارند؛

در تمام سلسله هایش، 

انسانیت، لای استخوانهای پوسیده ی وجدان دفن می شود...

(قاضی)

فرزندانی جدید

چه گواراست

که چهره اش پیر نمی شود

و حس بودنش را

دیوارها هنوز ایستاده اند

چه گواراست

چه گوارا

که نبردش را

دربودن و

نبودنش

می توان حس کرد...

مبارزی که هر روز

از او فرزندی زاده می شود

(سعیدآذین)

باید تیغ را مطمئن به دست گیرم

احساسم را ذبح کنم

و یقین داشته باشم که این مرگ

عین شهادت است...

(قاضی)

سردم است

گویی نبض زمستان در تنم می زند هنوز

نگاهت می تابد و گرما نمی دهد

عشق می روید و  بر نمی دهد

نفس هست و زندگی نمی دهد

جو جغرافیای وجودم بهم ریخته است

(قاضی)

روزنامه نگار، مترجم، نویسنده و خبرنگار ایرانی است که در سال ۱۳۲۸ در کرمان به دنیا آمده‌است.   عبدالرشیدی در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی از سوی سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران خبرنگار حوزه اروپا، سازمان ملل متحد، جنبش عدم تعهد، اوپک و اتحاد اروپائی بود.
وی مجری برنامه‌های زنده تلویزیونی در ایران بوده‌است و در کنار آن به نوشتن مقاله و سرمقاله برای روزنامه‌های ایرانی، نوشتن و ترجمه کتاب نیز اشتغال دارد. وی مصاحبه با شخصیت هائی از جمله با فیدل کاسترو رهبر کوبا، راجیو گاندی و ایندیرا گاندی رهبران فقید هند، خاویر پرز ده کوئه یار و پتروس غالی دبیران کل اسبق سازمان ملل متحد، دانیل اورتگا رهبر نیکاراگوئه، ضیاء الحق رهبر اسبق پاکستان، بابی چارلتون فوتبالیست مشهور انگلیسی، ادوارد شه وارد نادزه وزیر خارجه اسبق اتحاد شوروی و رهبر سابق گرجستان، رابرت بلای شاعر مشهور نروژی الاصل ایالات متحده امریکا و شیخ احمد زکی یمانی وزیر اسبق نفت عربستان سعودی را در کارنامه خود دارد.

مصاحبه عبدالرشیدی با فیدل کاسترو، ۱۹۸۶، هراره پایتخت زیمبابوه

برخی از آثار وی:

* کتاب: خاطرات شخصي فيدل كاسترو -ترجمه- چاپ اول 1389- ترجمه

* کتاب: ظهور و سقوط فاشیسم، ایتالیا در دوران موسولینی، ۱۹۱۵-۱۹۴۶ - ترجمه

* کتاب: در چشم توفان، خاطرات جرج تنت رئیس اسبق سازمان سیا- ترجمه

* نگارش کتاب «گفتنی‌ها» که مشتمل بر خاطرات، مصاحبه‌ها و سفرنامه‌ها

با فاتحه ی شک

عباس معروفی به سال ۱۳۳۶ خورشیدی در تهران متولد شد. فارغ التحصیل هنرهای زیبای تهران در رشته هنرهای دراماتیک است و حدود یازده سال معلم ادبیات در دبیرستان‌های تهران بوده‌است.

نخستین مجموعه داستان او با نام «روبه روی آفتاب» در سال ۱۳۵۹ در تهران منتشر شد. با انتشار «سمفونی مردگان» بود که نامش به عنوان نویسنده تثبیت شد.

در سال ۱۳۶۹ مجله ادبی «گردون» را پایه گذاری کرد و بطور جدی به کار مطبوعات ادبی روی آورد. سبک و روال وی در این نشریه با انتظارات دولت ایران مغایر بود و موجب فشارهای پی در پی و سرانجام محاکمه و توقیف آن شد.

معروفی در پی توقیف «گردون» و اتهام گرایش به چب ناگزیر به ترک وطن شد. (گرچه خود او معتقداست صرفا لحظه ها و شرایط پیرامونش را درک میکندو چب بودن را انکار میکند،) او به آلمان رفت و مدتی از بورس «خانه هاینریش بل» بهره گرفت. اما پس از آن برای گذران زندگی دست به کارهای مختلف زد؛ مدتی به عنوان مدیر یک هتل کار کرد و پس از آن «خانه هنر و ادبیات هدایت» را که کتابفروشی بزرگی است در خیابان کانت برلین، بنیاد نهاد و به کار کتابفروشی مشغول شد. و کلاس‌های داستان نویسی خود را نیز در همان محل تشکیل داد.

آثار:   

سمفونی مردگان(1368) - سال بلوا(1371) - فریدون سه پسرداشت(1382)

ذوب شده(1388) - تماما مخصوص(1389) - پیکرفرهاد

پیش روی افتاب(1359) - اخرین نسل برتر(1365) - عطریاس(1371)

دریاروندگان جزیره ابی تر(1382) - ان شصت هزار،آن شصت نفر

او در سال 1348 در شهر مرزی بانه در کردستان به دنیا آمد. او چهارمین فرزند خانواده هفت نفری‌شان است و اولین پسر خانواده. تا ۱۲ سالگی در بانه زندگی کرد و بعد از آن جنگ‌ها و آشوب‌های منطقه او و خانواده‌اش را راهی  سنندج کرد.

تحصیلات متوسطه‌اش را در سنندج به پایان برد و سال1371 برای ادامه تحصیل در دانشگاه، به تهران آمد و در رشته سینما در دانشکده صدا و سیما مشغول به تحصیل شد، ولی دانشگاه را رها کرد و به انجام نرساند. او معتقد است هر آنچه در سینما دارد حاصل تجربیاتی است که با ساختن فیلم‌های کوتاهش به دست آورده.

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.
برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دست کم یکی در میانشان
بی تردید مورد اعتمادت باشد.
و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.
و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.
همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند
چون این کارِ ساده ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند
و با کاربردِ درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.
و امیدوام اگر جوان که هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده ای، به جوان نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.
امیدوارم سگی را نوازش کنی
به پرنده ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.
امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.
بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: این مالِ من است.
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!
و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.
اگر همه ی اینها که گفتم فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم!

بهمن حسی دوگانه می دهد:

اشکهای بی صدا،

[سوگواری_ رهایی در مرگ زاد روزها]

و لبخند های سرد،

[ترجمان_ تکرار_ تولدهای چهل ساله!]

(قاضی)

من یک فدایی خلق ایران هستم شناسنامه من جزء عشق به مردم چیزی دیگر نیست . من خونم را به توده های گرسنه و پابرهنه ایران تقدیم میکنم و شما آقایان فاشیستهاکه فرزندان خلق ایران را بدون مدرکی به قتلگاه میفرستید ، ایمان داشته باشید که خلق محروم ایران انتقام خون فرزندان خود را خواهد گرفت . شما ایمان داشته باشید که از هر قطره خون ما صدها فدایی برمیخیزد و روزی قلب همه شما را خواهد شکافت ، شما ایمان داشته باشید که حکومت غیر قانونی ایران که ۲۸ سیاه مرداد به خلق ایران توسط آمریکا تحمیل شده در حال احتضار است و دیر یا زود با انقلاب قهر آمیز توده های ستم کشیده ایران درو و واژگون خواهد شد .
و ضمنا یک حلقه پلاتین ( طلای سفید ) و مبلغ یک هزار و دویست ریال وجه نقد به خانواده ام یا زنم بدهند .
"خون ما پیرهن کارگران ، خون ما پیرهن دهقانان ، خون ما پیرهن سربازان ، خون ما پرچم خاک ماست "
شاعر و نویسنده خلق ایران
خسرو گلسرخی

در سرزمینی که سایه آدمهای کوچک بزرگ شد

میرزا محمدتقی خان امیرکبیر فرزند کربلایی قربان بیگ فراهانی در سال ۱۲۲۲ق در هزاوه فراهان از توابع اراک (سلطان آباد پیشین) متولد شد.میرزا محمدتقی خان به خاطر هوش و استعداد کم‌نظیرش به سرعت مورد توجه قائم‌مقام و عباس میرزا نایب‌السلطنه قرار گرفت امیرنظام که از سالها قبل با ناصرالدین میرزا الفت و نزدیکی پیدا کرده بود پس از فوت محمدشاه مقتدرانه مقدمات واسباب بر تخت نشستن ناصرالدین شاه را فراهم آورد و در ۱۴ شوال ۱۲۶۴ سلطنت ناصرالدین شاه را اعلام کرد.با آغاز سلطنت ناصرالدین شاه منصب صدراعظمی یافته بودبه القاب امیرکبیر اتابک اعظم نیز مفتخر شد.امیرکبیر مدت کوتاهی پس از صدارت اصلاحات سیاسی، امنیتی، مالی، اقتصادی و فرهنگی اش را آغاز کرد و در این میان ایجاد امنیت و پایان دادن به شورشها و یاغی گریها و نیز اصلاحات مالی و جلوگیری از اجحافات پیدا و پنهان صاحبان قدرت و نفوذ را در اولویت برنامه های خود قرار داد و مدت کوتاهی پس از صدارت نشان داد که قصد دارد از نفوذ و دخالت بیگانگان (روس و انگلیس) در امور مختلف کشور بکاهد.ر همان حال امیرکبیر ضمن نظم بخشیدن بر امور دستگاه سلطنت و حکومت و کنترلی که بر اعمال و رفتار دیوانیان، شاهزادگان، خاندان سلطنت، رجال و صاحبان قدرت و غیره اعمال می‌کرد اصلاحات گسترده ای در امور اداری کشور به عمل آورد و با ریشه‌کن کردن بسیاری از مفاسد اداری و مالی در اداره امور کشور نظمی نو پدید آورد؛از دیگر اصلاحات امیرکبیر بازسازی ارتش و قشون و پایه‌گذاری نظمی نو در نیروی نظامی کشور بود

سرزمینی که اسطوره های خویش را فراموش کند

به اسطوره های کشورهای دیگر دلخوش می کند.

فرزندان چنین دودمانی بی پناه و آسیب پذیرند.

                    ( ارد بزرگ )

آنچه می نویسم

نه آنست که میخواهم.

این آینه تصویر مرا نشان نمی دهد

مدتهاست نقشم را پاک کرده ام

آنچه از من است در من است....

(قاضی)

هرچه کردم نشوم از تو جدا بدتر شد

از دل ما نرود مهر و وفا بدتر شد

مثلا خواستم اینبار موقر باشم

وبه جای تو بگویم  شما بدتر شد

آسمان وقت قرار من و تو ابری بود

تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

این متانت در دل سنگ تو تآثیر نکرد

بلکه بر عکس فقط رابطه ها بدتر شد

چاره دارو و دوا نیست که حال بد من

بی تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد

روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت

آمدم پاک کنم عشق تو را بدتر شد...

(شیرین صندوقی)

به فرزندانم : هیلدا، آلییدا، سلیا، کامیلو و ارنستو